Słownik konsumenta

Czy zwykłe zakupy to też umowa?

Oczywiście, codziennie, choć się pewnie nad tym nie zastanawiamy, zawieramy umowy. Nabycie chleba, książki, masła to też umowa, a prawa i obowiązki stron takiej umowy są ściśle określone przez przepisy prawa. Handlarz odpowiada przed nami, że masło nadaje się do jedzenia, buty do chodzenia, pralka musi prać, a lodówka chłodzić. My za gazetę płacimy i po jej przeczytaniu nie wracamy do kiosku i nie żądamy zwrotu pieniędzy. Do zawarcia umowy dochodzi, gdy płacimy za produkt, umowa jednak może być zrealizowana później, np. gdy sprzedawca dostarczy nam pralkę do domu.

Czy umowa musi być zawarta na piśmie?

Umowę zawieramy na piśmie, aby mieć dowód. Z ustaleń ustnych, jak wiadomo, dużo łatwiej się wycofać i dużo trudniej udowodnić, że w ogóle miały miejsce. Nie mamy oczywiście obowiązku spisywać umowy o kupno jogurtu, a nawet bardzo drogiej pralki. Ale już w przypadku samochodu oczekujemy, że zakup, choć nie musi, to zostanie potwierdzony umową. Dobrze, jeśli tego samego oczekujemy zlecając remont mieszkania, łatwiej będzie nam udowodnić, że zamawialiśmy białe szafki kuchenne, a nie czarne.

Czy z umowy można się wycofać?

Ogólną zasadą jest przestrzeganie umów, a wycofanie się z umowy jest możliwe tylko w niektórych przypadkach.

Możemy odstąpić od umowy:

• zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa – w ciągu 10 dni;

• zawartej na odległość, np. przez telefon czy Internet – w ciągu 10 dni;

• kredytu konsumenckiego w ciągu 10 dni;

• ubezpieczeniowej zawartej na okres dłuższy niż 6 miesięcy – w ciągu 30 dni;

• umowy timesheringu – w ciągu 10 dni.

18 grudnia wchodzi w życie nowe rozporządzenie o kredycie konsumenckim. Pożyczki udzielone przed tym dniem regulują obecne zasady. Najważniejsze zmiany to: dłuższy czas na wycofanie się od umowy, objęcie przepisami wyższych kwot, wprowadzenie jednolitego formularza informacyjnego.

Finanse

Kredyt konsumencki to każdy kredyt zaciągnięty na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej (np. gotówkowy). Mamy z nim do czynienia również przy zakupach na raty lub z odroczonym terminem płatności. Do tej pory tematykę kredytów konsumenckich regulowały przepisy ustawy o kredycie konsumenckim z 2001 roku – dotyczyły kwot do 80 tys. zł. lub ich równowartości w walucie obcej. Od 18 grudnia 2011 roku obowiązują inne zasady – tego dnia wchodzi w życie nowa ustawa o kredycie konsumenckim. Przede wszystkim nowe regulacje ułatwiają zaciąganie kredytów konsumenckich w innych krajach Unii Europejskiej oraz ujednolicają ochronę konsumentów. Zgodnie z obecnymi przepisami konsument może odstąpić od umowy w ciągu 10 dni od jej podpisania bez podawania przyczyny. Nowe przepisy wydłużą termin na odstąpienie od umowy do 14 dni od momentu jej zawarcia. Konsument nie będzie ponosił kosztów związanych z odstąpieniem od umowy, z wyjątkiem odsetek za okres od dnia wypłaty kredytu do dnia spłaty

Formularz informacyjny

Istotną zmianą jest także wdrożenie formularza informacyjnego, który ma obejmować wszystkie zasadnicze informacje o kredycie, takie jak koszty pożyczki, całkowita kwota do spłaty, wysokość oprocentowania, wymagane zabezpieczenia, obowiązkowe ubezpieczenia itp.

Jeżeli korzystanie z różnych produktów przyniesie konsumentowi szkodę może, za sprawą przepisów kodeksu cywilnego,  żądać odszkodowania od producenta wadliwego produktu. Sprawę będzie wtedy prowadził sąd cywilny. Jeśli już konsument zgłosi naruszenie praw musi wykazać jakie szkody poniósł, z jakiej przyczyny i dlaczego produkt okazał się niebezpieczny.

UOKiK również przyjmuje donosy o produkcie niebezpiecznym. Wtedy natomiast wszczyna się postępowanie administracyjne. Prowadzone postępowanie może wykazać wadliwość produktu i jego możliwy niebezpieczny dla otoczenia udział. W takiej sytuacji ma możliwość poprawienia swojego produktu.

Zapewne wszystkie firmy posiadają bazy danych osobowych klienta. Czy jest to bezpieczne, co robić aby nasze dane nie wpadły w nie powołane ręce? Co robić aby nasze dane osobowe były bezpiecznie przetwarzane? Na te pytania i wiele innych znajdziecie odpowiedź w bardzo przyjaznym i miłym do odsłuchu e-booku „Ochrona danych osobowych, poradnik dla przedsiębiorców”

Poradnik w formie e-booka jest z myślą o przedsiębiorcach, którzy często ujawniają swoje dane osobowe. Ma im to pomóc w jak najlepszym obchodzeniu się ze swoją działalnością i przetwarzaniem danych. Oczywiście owy poradnik będzie pomocny również tym którzy chcą poznać lub dowiedzieć się więcej na temat przetwarzania danych osobowych i prawie jak można je przetwarzać.

Wersja e-booka z marca tego roku uwzględnia nowe przepisy prawne. Można w nim znaleźć podstawowe informacje takie jak: Co to są dane osobowe, jak je chronić, czy też dla bardziej wtajemniczonych jak działania reklamowe i marketingowe

Za ten e-book, jego stworzenie odpowiedzialna jest firma Hosters

POZEW W POSTĘPOWANIU UPROSZCZONYM

Formularz przeznaczony jest dla osób dochodzących roszczeń cywilnych w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 5051-50513 Kodeksu postępowania cywilnego, oraz osób wnoszących pozew wzajemny w sprawach cywilnych rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym.

I. Sąd, do którego kierowany jest pozew

II. Data wpływu

(wypełnia Sąd)

III. Sygnatura akt

(wypełnia Sąd)

IV. Wartość przedmiotu sprawy

słownie:

cyframi:

PLN

Część 1 – Powód

1.1. Liczba powodów

2. Nazwa / Nazwisko, Imię (Imiona)

Miejsce zamieszkania / Siedziba i adres

1.3. Kraj

A

1.4. Kod pocztowy

1.5. Miejscowość

1.6. Ulica

A

1.7. Nr domu

1.8. Nr lokalu

Adres dla doręczeń lub dane i adres pełnomocnika, w razie ustanowienia

1.9. Imię i nazwisko (nazwa) pełnomocnika

A

1.10. Kod pocztowy

1.11. Miejscowość

1.12. Ulica

1.13. Nr domu

1.14. Nr lokalu

Formularz PU str. 1

Część 2 – Pozwany

2.1. Liczba pozwanych

2. Nazwa / Nazwisko, Imię (Imiona)

Miejsce zamieszkania / Siedziba i adres

2.3. Kraj

2.4. Miejscowość

2.5. Ulica

2.6. Nr domu

2.7. Nr lokalu

2.8. Kod pocztowy

Część 3 – Żądanie pozwu

Część 4 – Koszty procesu

4.1. Żądanie kosztów procesu
a) tak

b) nie

4.1.1. Wysokość żądanych kosztów procesu:

4.1.2. W tym wynagrodzenie adwokata lub radcy prawnego:

Część 5 – Wnioski dowodowe

5.1. O przeprowadzenie dowodów

Jeśli „tak” należy dołączyć formularz WD

a) tak

b) nie

Część 6 – Inne wnioski

6.1. O rozpoznanie sprawy w nieobecności powoda

a) tak

b) nie

6.2. O nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności

a) tak

b) nie

6.3. O zabezpieczenie roszczenia

Jeśli „tak” należy dołączyć formularz UZ

a) tak

b) nie

6.4. O wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym

a) tak

b) nie

6.5. O wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym

a) tak

b) nie

Formularz PU str. 2

6.6. Pozostałe wnioski

Część 7 – Uzasadnienie

Ciąg dalszy uzasadnienia na oddzielnej karcie

Załączniki

Podpis/y powoda/powodów

(pełnomocnika)

Pouczenia

Uwaga! Jeżeli pozew nie zostanie wniesiony na prawidłowym formularzu, formularz zostanie nieprawidłowo wypełniony albo pozew nie będzie mógł otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania innych warunków formalnych, zwrócony zostanie powodowi bez wzywania do jego poprawienia lub uzupełnienia.

Zasady ogólne stosowania formularza.

I. Do pozwu dołączyć należy jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich uczestniczącym w sprawie osobom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.

II. Formularz wypełnia się w języku polskim, czytelnie, na maszynie, komputerowo lub ręcznie.

III. Rubrykę, w której nie wpisuje się żadnych danych, przekreśla się w sposób uniemożliwiający późniejsze dopisywanie.

IV. Jeżeli w rubryce przewidziano pola wyboru „tak” i „nie”, należy dokonać wyboru zaznaczając krzyżykiem prostokąt w odpowiednim polu wyboru.

V. W postępowaniu uproszczonym rozpoznaniu podlegają sprawy należące do właściwości sądów rejonowych o roszczenia wynikające z umów, jeżeli wartość przedmiotu sporu nie przekracza pięciu tysięcy złotych, a w sprawach dotyczących rękojmi lub gwarancji, jeżeli wartość przedmiotu umowy nie przekracza tej kwoty, a także sprawy o zapłatę czynszu najmu lokali mieszkalnych i opłat obciążających najemcę oraz opłat z tytułu korzystania z lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej bez względu na wartość przedmiotu sporu, nie więcej jednak niż trzydzieści tysięcy złotych.

VI. Jednym pozwem można dochodzić tylko jednego roszczenia.

VII. Okoliczności faktyczne, zarzuty i wnioski dowodowe nie zgłoszone w pozwie lub na pierwszym posiedzeniu (rozprawie) mogą być rozpoznawane tylko wtedy, gdy strona wykaże, że nie mogła ich powołać wcześniej lub gdy potrzeba ich powołania wynikła później.

Powód może przytoczyć nowe okoliczności i wnioski dowodowe nie później niż w terminie tygodnia od dnia doręczenia mu odpowiedzi na pozew lub sprzeciwu pozwanego od wyroku zaocznego.

VIII. Pozew podlega opłacie sądowej. Opłata może zostać uiszczona w kasie sądu lub przekazem bądź przelewem na rachunek sądu albo znakami opłaty sądowej, które należy nakleić na formularzu pozwu.

IX. Pozew można wnieść przez złożenie w biurze podawczym sądu, wymienionego w rubryce I formularza, albo przez nadanie na adres sądu w urzędzie pocztowym. Za datę wniesienia przyjmuje się datę złożenia w biurze podawczym, albo datę nadania w urzędzie pocztowym.

Formularz PU str. 3

Zasady wypełniania rubryk.

1. Pozew skierować należy do właściwego miejscowo sądu rejonowego. W rubryce I należy wpisać pełną nazwę sądu, do którego kieruje się pozew.

2. Rubryk II i III nie należy wypełniać.

3. W rubryce IV oznacza się kwotowo w złotych wartość przedmiotu sprawy (sporu). W sprawach o roszczenia pieniężne, zgłoszone choćby w zamian innego przedmiotu, podana kwota pieniężna stanowi wartość przedmiotu sporu. Do wartości przedmiotu sporu nie wlicza się odsetek, pożytków i kosztów żądanych obok roszczenia głównego.

W sprawach o prawo do świadczeń powtarzających się wartość przedmiotu sporu stanowi suma świadczeń za jeden rok, a jeżeli świadczenia trwają krócej niż rok – za cały czas ich trwania.

W sprawach o istnienie, unieważnienie albo rozwiązanie umowy najmu lub dzierżawy, wartość przedmiotu sporu stanowi przy umowach zawartych na czas oznaczony – suma czynszu za czas sporny, lecz nie więcej niż za rok; przy umowach zawartych na czas nie oznaczony – suma czynszu za okres trzech miesięcy.

W sprawach o wydanie nieruchomości posiadanej bez tytułu prawnego lub na podstawie tytułu innego aniżeli najem lub dzierżawa (eksmisja) wartość przedmiotu sporu stanowi, stosownie do rodzaju nieruchomości i sposobu korzystania z niej, suma odpowiadająca 3 – miesięcznemu czynszowi najmu lub dzierżawy należnemu od danego rodzaju nieruchomości.

4. Rubrykę 1.1. wypełnić należy tylko wówczas, gdy pozew wnoszony jest przez więcej niż jedną osobę. Należy cyfrą oznaczyć liczbę powodów wnoszących pozew. W przypadku, gdy pozew wnoszony jest przez więcej niż jedną osobę, należy wypełnić odpowiednią liczbę załączników (formularz DS), podając dane dotyczące wszystkich powodów oraz ich pełnomocników.

5. Rubrykę 2.1 wypełnić należy tylko wówczas, gdy pozew wnoszony jest przeciwko więcej niż jednej osobie. Należy cyfrą oznaczyć liczbę osób pozywanych przez powoda. W przypadku, gdy pozew wnoszony jest przeciwko więcej niż jednej osobie, należy wypełnić odpowiednią liczbę załączników (formularz DS.), podając dane dotyczące wszystkich pozwanych.

6. Jeżeli miejsce pobytu pozwanego nie jest znane, należy wpisać w rubryce 2.4. wyrażenie: “nie znany z miejsca pobytu”.

7. W części 3, w polu wpisowym należy szczegółowo opisać, czego powód domaga się w pozwie. W przypadku, gdy roszczenie jest pieniężne, należy wskazać wysokość dochodzonej kwoty, a nadto, czy powód domaga się zasądzenia odsetek od tej należności, za jaki okres i w jakiej wysokości (ustawowe, umowne). Jeżeli zgłoszenie całości żądania pozwu ze względu na rozmiary nie jest możliwe w polu wpisowym, dalsza część żądania może być sporządzona na odrębnej karcie, dołączonej jako ciąg dalszy pozwu.

8. Rubryki 4.1.1. i 4.1.2. wypełnia się, gdy zostało zgłoszone żądanie zwrotu kosztów procesu. Jednakże wypełnienie tych rubryk nie jest obligatoryjne, jeżeli powód nie jest reprezentowany przez adwokata lub radcę prawnego.

9. Strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Wnioski dowodowe nie zgłoszone w pozwie lub na pierwszym posiedzeniu (rozprawie) mogą być rozpoznawane tylko wtedy, gdy strona wykaże, że nie mogła ich powołać wcześniej lub gdy potrzeba ich powołania wynikła później. Zgłoszenie wniosku o przeprowadzenie chociażby jednego dowodu zaznacza się wyborem pola „tak” w rubryce 5.1.; w takim przypadku należy dołączyć do pozwu, jako załącznik, odpowiednio wypełniony formularz WD.

10. W razie niestawiennictwa obu stron na rozprawie oraz w razie niestawiennictwa powoda, gdy powód nie żądał rozpoznania sprawy w jego nieobecności, a pozwany nie zgłosił wniosku o rozpoznanie sprawy, sąd może zawiesić postępowanie. Postępowanie będzie mogło wówczas być podjęte na wniosek którejkolwiek ze stron, lecz nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od zawieszenia. Dla uniknięcia takiego skutku należy zgłosić wniosek wskazany w rubryce 6.1., zaznaczając pole wyboru „tak”.

11. Jeżeli powód wnosi o zabezpieczenie roszczenia, należy w rubryce 6.3 zaznaczyć pole wyboru „tak” oraz dołączyć jako załącznik formularz UZ, który wypełnia się stosownie do zawartego w nim pouczenia.

12. W rubrykach 6.4. i 6.5. składa się wnioski o rozpoznanie sprawy w postępowaniu upominawczym, albo w postępowaniu nakazowym.

13. W rubryce 6.6. składa się wnioski innego rodzaju niż wymienione w rubrykach poprzednich, jak np.:

a) o zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części,

b) o przyznanie adwokata (radcy prawnego) z urzędu,

c) o ustanowienie kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego,

i inne.

14. Uzasadnienie winno zawierać przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie, a także zasadność wniosków zawartych w części 5.

W razie zgłoszenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadnienie powinno zawierać oświadczenie o stanie rodzinnym powoda, majątku i dochodach.

15. Pozew winien zostać podpisany przez wszystkie osoby wnoszące pozew albo ich przedstawicieli ustawowych lub pełnomocników.

Niepełne oznakowanie, znaczne różnice między deklarowanym a rzeczywistym składem surowcowym – to wynik kontroli odzieży dla dzieci przeprowadzonej przez Inspekcję Handlową na zlecenie UOKiK.
Aż 40 proc. z ponad 1300 przebadanych wyrobów wykazuje różnego rodzaju nieprawidłowości. Więcej niż połowa stwierdzonych uchybień dotyczy towarów pochodzących z importu. Blisko 36 proc. skontrolowanej odzieży była niewłaściwie oznakowana. Najczęściej pomijanymi przez przedsiębiorców informacjami były: skład surowcowy, nazwa i adres producenta bądź importera. Ponadto ujawniono znaczne różnice między stanem deklarowanym przez producentów a faktycznym, np. towar oznakowany jako wyprodukowany w połowie z wełny a w połowie z akrylu, w rzeczywistości zawierał jedynie 27 proc. wełny. Wiele towarów posiadało elementy zdobiące ubrania, które jednocześnie mogły stanowić zagrożenie dla dzieci. Część ozdób (doklejanych lub doszywanych) mogła łatwo zostać oderwana i połknięta przez dziecko. Ustalenia kontroli dały podstawę m.in. do nałożenia 70 mandatów karnych. Jak wynika z praktyki UOKiK, konsumenci najczęściej oceniają tylko widoczne cechy produktów. Znacznie rzadziej zwracają uwagę na użyte przez przedsiębiorców surowce czy też zastosowane technologie. Metka, którą przedsiębiorca umieszcza na trwałe w widocznym miejscu, powinna zawierać przede wszystkim informacje o składzie ubrania oraz sposobach konserwacji. Robiąc zakupy warto zwrócić uwagę na kilka podstawowych znaków informujących m.in. o sposobie prania, suszenia, prasowania oraz chemicznym czyszczeniu.
(UOKiK)

Nie tylko kobiety wiedzą, że warto kupować w czasie wyprzedaży. Tańsze ubrania, buty, dodatki a także sprzęt elektroniczny – można trafić na prawdziwą okazję. Z sezonowych obniżek cen w renomowanych domach towarowych korzystają nawet gwiazdy. Tegoroczna zima zaskoczyła wszystkich wyjątkowo ciepłymi temperaturami. Najmniej zadowoleni są sprzedawcy zimowej odzieży i oni zapewne będą znacząco obniżać ceny swoich towarów starając się sprzedać zalegające w magazynach ciepłe płaszcze i kurtki. Jest to więc okazja do kupienia rzeczy, które posłużą przez więcej niż jeden sezon. Europejskie Centrum Konsumenckie [ECK] przypomina wszystkim, że kupując towar w promocji albo na wyprzedaży konsument ma takie same prawo do reklamacji, jak podczas „zwykłych” zakupów. Sprzedawca odpowiada za niezgodność towaru z umową w ciągu 2 lat od dnia zakupu. Nie można reklamować towaru ze względu na wadę, która była przyczyną obniżenia jego ceny. Jeżeli jednak w przecenionym produkcie znajdziemy wadę, o której sprzedawca nie poinformował nas w chwili zakupu, dziurę w bluzce, pęknięty szew, rysy na obudowie – mamy pełne prawo zareklamować towar. Dobrze jest razem ze sprzedawcą w sklepie dobrze obejrzeć wybraną rzecz zanim zapłacimy lub zapytać czy przyczyną obniżenia ceny jest jedynie wyprzedaż, czy wada, której nie dostrzegliśmy. To pozwoli uniknąć rozczarowań. W większości krajów nie ma przepisów pozwalających konsumentowi żądać wymiany pełnowartościowego towaru. Zdarza się jednak, że markowe sieci zgadzają się wymienić towar, czyniąc to w ramach dbania o reputację i zadowolenie klienta. Kupując za granicą sprzęt elektroniczny należy zwrócić szczególną uwagę na zasięg obowiązywania gwarancji. Może się bowiem zdarzyć, że w przypadku awarii będziemy zmuszeni odesłać produkt do sprzedawcy na własny koszt. W razie kłopotów, np. kiedy sprzedawca nie chce uznać reklamacji towaru, można zwrócić się do ECK w danym kraju lub po powrocie do Polski skontaktować sie z Centrum w Warszawie. Wszystkie adresy sieci ECK znajdują się na stronie

Wyprzedaże w Europie

Kraj Początek wyprzedaży Koniec wyprzedaży
Austria Nie ma ustalonego okresu, zwykle od stycznia do lutego
Belgia 3 stycznia 31 stycznia
Cypr 1-szy poniedziałek lutego 4 sobota lutego
Czechy Po świętach Bożego Narodzenia
Dania 27 grudnia Koniec lutego
Estonia Zaczynają się w połowie sezonu
Finlandia Początek lutego
Francja Wyprzedaż trwa 6 tygodni, każdy region decyduje samodzielnie o terminie wyprzedaży. Zwykle w Paryżu rozpoczynają się najwcześniej.
Grecja Pierwszy poniedziałek po 20 stycznia 5 tygodni po rozpoczęciu się wyprzedaży
Hiszpania 7 stycznia Początek marca
Holandia Styczeń
Irlandia Zaczynają się po Świętach Bożego Narodzenia i trwają cały styczeń.
Islandia Styczeń
Litwa Zaczynają się miesiąc przed Bożym Narodzeniem
Łotwa Zaczynają się w połowie sezonu
Luksemburg Pierwsza sobota stycznia 15 dni od rozpoczęcia
Malta Nie ma ustalonego okresu
Niemcy Koniec stycznia Koniec lutego
Norwegia Nie ma ustalonego okresu
Polska Po Świętach Bożego Narodzenia
Portugalia 7 stycznia 28 lutego
Słowacja Po Świętach Bożego Narodzenia.
Szwecja Po Świętach Bożego Narodzenia.
Słowenia 2-gi poniedziałek stycznia 3 tygodnie później
Wielka Brytania Nie ma ustalonego okresu, sklepy same wyznaczają daty
Włochy Zależnie od regionu około 7 stycznia 30 dni od rozpoczęcia

Zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188, z późn. zm.) właściciel lub współwłaściciele nieruchomości, której częścią składową jest budynek, lub budynku stanowiącego odrębną nieruchomość są obowiązani umieścić oddawczą skrzynkę pocztową. Obowiązek ten jest realizowany w budynkach jednorodzinnych poprzez umieszczenie oddawczej skrzynki pocztowej przed drzwiami wejściowymi do budynku lub w ogólnie dostępnej części nieruchomości. Natomiast w budynkach wielorodzinnych, w których wyodrębnione są co najmniej 3 lokale – przez umieszczenie w ogólnie dostępnej części nieruchomości zestawu oddawczych skrzynek pocztowych w liczbie odpowiadającej liczbie samodzielnych lokali mieszkalnych oraz lokali o innym przeznaczeniu, jeżeli posiadają osobny adres.
Ponadto art. 90 Prawa pocztowego stanowi, że w okresie 5 lat od dnia wejścia w życie ustawy właściciel lub współwłaściciele nieruchomości, są obowiązani wymienić oddawcze skrzynki pocztowe zainstalowane przed dniem wejścia w życie ustawy, jeżeli nie spełniają one wymagań z niej wynikających. Jednocześnie należy nadmienić, że na właścicielach lub współwłaścicielach nieruchomości spoczywa obowiązek powiadomienia operatora publicznego o terminie wymiany oddawczych skrzynek pocztowych, jeżeli zostały one zainstalowane przez operatora publicznego.
Wyjaśnić należy, że zgodnie z § 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 września 2003 r. w sprawie oddawczych skrzynek pocztowych (Dz. U. Nr 177, poz. 1731 z późn. zm.) skrzynki lub ich zestawy powinny być umieszczane w miejscu dostępnym dla adresatów i operatorów. Ponadto art. 7 ww. aktu wykonawczego wyjaśnia, iż miejscem dostępu do skrzynki dla operatorów jest otwór wrzutowy, który został określony w § 3 ust. 3 tegoż rozporządzenia.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że obowiązek wymiany oddawczych skrzynek pocztowych oraz zapewnienie dostępu do nich wszystkim operatorom pocztowym winien zostać wykonany do dnia 24 sierpnia 2008 roku.
(UKE)

Wyniki badania opinii konsumentów o rynku usług telekomunikacyjnych w Polsce w 2006 roku.
W grudniu 2006 roku na zlecenie Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Centrum Badań Marketingowych INDICATOR Sp. z o.o. przeprowadziło badanie ankietowe, którego głównym celem było poznanie opinii o funkcjonowaniu rynku usług telekomunikacyjnych oraz zebranie informacji o preferencjach konsumentów w zakresie usług w sieci stacjonarnej, ruchomej, usług dostępu do sieci Internet oraz usług odbioru programów telewizyjnych.
Badanie przeprowadzono na 1616 osobowej próbie wylosowanej z populacji ludności Polski w wieku 15 lat i powyżej. Reprezentatywny dobór próby pozwala na przełożenie wyników otrzymanych w badaniu na całą populację Polski.
NAJWAŻNIEJSZE WNIOSKI :

Rynek telefonii stacjonarnej:
Wyniki badania wskazują na wysoki stopień nasycenia usługami telekomunikacyjnymi. Telefon, niezależnie od wykorzystywanej w tym celu technologii, posiada zdecydowana większość badanych (90%).
Telefon stacjonarny posiada 66% respondentów.
Polacy najczęściej wykorzystują telefon domowy w kontaktach lokalnych. Połączenia te codziennie wykonuje przeszło połowa badanych (51%). Fakt ten świadczy wyraźnie, że Polacy przestali traktować rozmowy telefoniczne jako luksus, postrzegając je jako naturalną formę komunikacji.
Telefon stacjonarny najczęściej wykorzystywany jest do połączeń głosowych. Połączenia z Internetem (dial-up) wykonywane są sporadycznie.
Najwyższy poziom niezadowolenia z operatorów telefonii stacjonarnej nadal powodują składniki cenowe ofert.
Pierwszą pozycję na rynku telefonii stacjonarnej zajmuje Telekomunikacja Polska S.A., z usług której korzysta 90% użytkowników telefonów stacjonarnych. Jest ona także najlepiej rozpoznawaną marką wśród operatorów telefonicznych. Spontanicznie wymienia ją prawie każdy badany (97%).
Kolejne pozycje pod względem rozpoznawalności marki zajmują trzej główni konkurenci Telekomunikacji: Tele2, Netia i Dialog. Marki te są często wymieniane przez respondentów, a znajomość wspomaganą rejestrują na poziomie powyżej 80% (Tele2), 60% (Netia) czy 45% (Dialog).
Wyniki sondażu wskazują, że popyt abonentów telefonii stacjonarnej charakteryzuje się elastycznością. Podwyżki cen abonamentu mogą skutecznie wpłynąć na rezygnację z usług operatora.
Średnio respondenci płacą rachunki za telefon stacjonarny w wysokości około 100 złotych.
Rynek telefonii ruchomej:
Penetracja na rynku telefonii ruchomej jest na podobnym poziomie, jak w przypadku telefonów stacjonarnych. 64% Polaków posiada telefon komórkowy.
Znajomość wszystkich trzech operatorów telefonii ruchomej jest na podobnym poziomie, ze znajomością spontaniczną około 80% i wspomaganą przekraczającą 90%.
Wiadomości tekstowe wysyłane z telefonów komórkowych nadal są bardzo powszechną formą komunikacji i cieszą się dużą popularnością. SMS-y są wysyłane przez przeszło 90% posiadaczy telefonów komórkowych. Dwukrotnie mniej osób (43%) wysyła wiadomości MMS.
Oferta cenowa i rabaty są głównymi kryteriami, branymi pod uwagę przy wyborze operatora telefonii ruchomej.
Całkowita średnia miesięczna opłata za korzystanie z telefonu komórkowego jest znacznie wyższa w przypadku osób płacących abonament (91 złotych), niż użytkowników kart pre-paid (49 złotych) czy mix (54 złotych).
Rynek Internetu:
Dostępność Internetu jest w Polsce zróżnicowana. Niespełna połowa Polaków korzystała z sieci Internet w ciągu ostatniego miesiąca (45%), z czego najwięcej osób łączyło się z siecią we własnym domu lub w pracy.
Większość respondentów, korzystających z dostępu do Internetu w domu, korzysta ze stałego łącza: Neostrady (40%), lub operatorów telewizji kablowej (18%). Postęp technologiczny nie przełożył się jeszcze na prędkość połączenia: wśród posiadaczy stałego łącza jedynie 13% badanych używa połączenia o prędkości 1 Mb/s lub większej.
Na rynku komunikatorów internetowych dwa programy są zdecydowanie częściej wykorzystywane, niż narzędzia firm konkurencyjnych. W rozmowach tekstowych jest to Gadu-Gadu (85%), a w głosowych: Skype (89%).
Rynek telewizyjny:
Większość respondentów korzysta tylko z tradycyjnej telewizji analogowej przez odbiór naziemny (53%), w co trzecim domu podłączona jest telewizja kablowa (33%), a co piąty badany ma u siebie telewizję satelitarną (20%).
W niewielu domach korzysta się z telewizji cyfrowej (11%), część respondentów jest jednak zainteresowana ofertą operatorów telewizji cyfrowej.
(UKE)

Wzrasta zainteresowanie konsumentów usługami bankowymi w Polsce. Jak jednak wynika z analizy Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wciąż istnieją obszary, w których dochodzi do łamania praw słabszych uczestników rynku. W ciągu ostatnich miesięcy Prezes UOKiK prowadził ponad 60 postępowań, w których kwestionował działania banków
Niemal 60 proc. Polaków korzysta z usług banków. To dwukrotnie więcej niż na początku lat dziewięćdziesiątych. Z roku na rok coraz chętniej zakładamy rachunki oszczędnościowo-rozliczeniowe – obecnie posiada je ponad 70 proc. gospodarstw domowych. Wzrasta także tempo rozwoju bankowości elektronicznej – ponad 10 mln klientów korzysta z dostępu do rachunku bankowego przez Internet. Niestety konsumenci spotykają się z licznymi problemami na rynku usług finansowych.
W ciągu ostatnich miesięcy Prezes UOKiK prowadził 61 postępowań, w których kwestionował działania banków. Problemy konsumentów wynikają głównie ze stosowanych przez przedsiębiorców postanowień umownych, które kształtują prawa i obowiązki słabszych uczestników rynku w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając ich interesy.
Ponad połowa klientów banków zgłaszających się do UOKiK narzeka na niekorzystne warunki zawierania umów, m.in. na uzależnianie uzyskania kredytu od założenia rachunku w banku. Przykładowo Kredyt Bank zobowiązywał konsumentów do otwarcia do dnia uruchomienia kredytu rachunku Ekstrakonto oraz złożenia deklaracji stałych wpłat na rachunek, pod rygorem odstąpienia przez bank od umowy w dniu przewidywanego uruchomienia kredytu. Należy jednocześnie przypomnieć, że postanowienie trafiło już do rejestru klauzul niedozwolonych, który prowadzony jest przez Prezesa Urzędu (klauzula nr 267). Jego stosowanie jest niezgodne z prawem.
Wątpliwości Urzędu budzi także nieinformowanie konsumentów o zmianach opłat i prowizji podczas trwania kontraktu (np. Volkswagen Bank, Bank Gospodarki Żywnościowej). Zgodnie z prawem klient powinien zostać powiadomiony z odpowiednim wyprzedzeniem o istotnych zmianach warunków umowy, tak by miał możliwość wypowiedzenia jej (klauzula nr 712).
Powszechne jest pobieranie przez banki opłat za monity i wezwania do zapłaty. Ponadto podnoszonym przez konsumentów problemem jest nakładanie przez banki podwójnej kary w przypadku nieterminowej spłaty zadłużenia na karcie kredytowej, np. Citibank. Zdaniem UOKiK zastrzeganie dodatkowych opłat karnych za opóźnione świadczenie, obok zawsze przysługujących w takim przypadku odsetek ustawowych, jest niezgodne z prawem (klauzula nr 623).
Ponadto z informacji zebranych przez UOKiK wynika, że banki nierzetelnie przekazują dane o zadłużeniu konsumentów do Biura Informacji Kredytowej. Powiadomienie BIK powinno wiązać się z jednoczesnym poinformowaniem samych zainteresowanych, którzy powinni mieć możliwość zweryfikowania danych. W przypadku, kiedy konsument nie wie, że bank przesyła informacje do Biura, może się zdarzyć, że ubiegając się o kredyt w innej instytucji otrzyma odpowiedź odmowną w związku z powołaniem się instytucji finansowej na informację o zadłużeniu w BIK.
Prezes UOKiK kwestionuje również praktyki wprowadzające konsumentów w błąd. Przykładem może być reklama jednego z banków – masz dowód w kieszeni? odbierz swój kredyt! Tak podana informacja mylnie sugeruje, że do uzyskania kredytu jedynym niezbędnym dokumentem jest dowód osobisty. W praktyce rozpatrzenie wniosku przez bank uzależnione było od spełnienia kilku innych wymagań.
Pozytywnym efektem prowadzonych do tej pory działań UOKiK dotyczących praktyk stosowanych w usługach finansowych jest chęć współpracy wyrażana przez banki, które coraz częściej bez potrzeby wszczynania postępowań – dostosowują się do wskazówek UOKiK. W 2007 roku Urząd zamierza przeprowadzić tzw. rekontrole. UOKiK zbada, czy ponad 1000 klauzul, które już zostały wpisane do rejestru postanowień niedozwolonych nadal znajdują się w obrocie z konsumentami również na rynku usług finansowych.
(UOKiK)